एक कविको क्षण कविता लेख्दै दिन वित्थ्यो । उ आफ्नो प्रकृति संग सञ्चार गर्थो र आफ्नो सम्पादकलाई कविता टक्र्याउथ्यो ।
उ खाली मैदानको, घाँसे मैदानमा श्वास फेर्न मन पराउँथ्यो । चराका गीतसँग उ रम्थ्यो । झरनाका झँकारसँग उसको दिल भिज्थ्यो ।
उ मासुजन्य खानेपदार्थका साथ उसका जब सव क्षण सम्झन्थ्यो, उ सुस्तरी भन्थ्योः–
“यो सव बनावटी हो ।”
हामी स्पागेथी खानेगर्छौ । हाम्रा काँटाले खाने यी खानेकुरा डेनमार्कमा त चल्छ नी !
तर यो सम्पादकले के लेखे । हामी कथानक पात्रहरुको चित्रण मात्र लेख्न सक्छौं । के हाम्रो वेकारको जीवन हो त ! हामी हाम्रो ट्रेनबाट बाहिर हुने दृश्यको सचरित्र किन हाम्रा कथामा नउतारेको । वेकारको वाहियात जीवन !
कविले एउटा कविता लेख्यो । कविताको शिर्षक थियो “एक पोथी मृग र एक नाला”
यो तिमीले राम्रो काम ग¥यौ तर कविको जस्तो चाँही हैन । फूलहरु रहेको ऐनाबाट वेटरलाई हेर्दै सम्पादकले समाचारकक्षमा भन्नुभयो ।
तर यो कथा चैं हो है एक प्रकारको ।
तर जब सम्पादकले भोली कविता मनमनै वाचन गरे वेस्मारी रिसाए र दोस्रो तल्ला चढे ।
कविता लेख्ने कविको हल्का निलो आँखा रहेछ । झुण्डिएको ओठ । कथमकदाचित टुहुरो त छोरी जातसँग मिल्ने । उसको ट्राउजर रुखबाट वनेको जस्तो । उसको कोट सानो तर मजाले पट्याएको । उ नराम्रो देखिन्थ्यो नसामै । उसले ह्याट ल्याउँथ्यो । तर कानले चाहिँ मजाले सुन्थ्यो । मानिसले कानून जान्नुपर्ने विषय रहेछ । नत्र खियामा जिवन अलपत्र परिँदो रहेछ । फेरी सुनै सुनको थुप्रो भएको मानिसलाई पनि इडेन इन गार्डेनले सराप्दो रहेछ ।
कविले शहर पहिचान गरेको रैन रैछ । नाली र लामा अग्ला भवनले उसलाई छोपेको रहेछ । त्यसले उसलाई हास्न र मज्जाले हेर्न समेत कुण्ठीत गरेको रहेछ । फेरी अरु मानिसले हाँस्न लाग्दा वा वोल्न लाग्दा चुइगम चपाएजस्तो उसको खानकीमा सम्झना पर्दो रहेछ । तर हरक्षण उसलाई सरापीदो रहेछ । कवि ट्याक्सी र शहरभरी चल्ने गाडीबाट खुब रिसाउँदो रहेछ ।
उसको साथी वुनको ह्यारीको जुङ्गा टललल टल्दिो रहेछ । उसको आँखा राम्रो रहेछ । उ एउटा कलाकार र नायक थियो । उसले शहर भरीको मानिससँग मिलेर एक ज्वेलरी पसल खोलेछ ।
उनीहरुको मित्रता मीठासपूर्ण रहेछ ।
मैले केही बुझिन । म कुनै जात्रा हेरेको होइन । म मासु खान मन पराउँछु यति खेर । म वसेको ठाउँ मायालाग्दो छ ।
वुर्काे ह्यारीले केही नभए पनि केही न केही त चाहियो आँउ पिउन जाउँ ।
उसले कविलाई “ल्यागर वियर” टक्र्याएछ ।
उनीहरु एक क्याफेमा पसे सबै हास्दै थिए ।
“म खुसी छु तिमि आफ्नो सत्ता कसरी समालिराछौं । वार्तालाप बढेछ ।
कविले माछा ल्याएछ । काउली ल्याएछ ।
वुर्को हरी वेस्मरी हाँसेछ
तिम्रो अन्यारोपन के हो । मेरो भौचर भरिएन त ! चिया खाएका विलहरु थिए ।
कविले भन्यो मेरो हजुरआमालाई सबै थाहा छ । मेरो शहरमा काम भएपछि तिरिदिउँला ।
उसले पैसा लिएर हाँस्यो । म साँची अफठेरोमा परेको छु । तर कवि कहिल्यै राम्रो पहिरनमा हुँदैनथ्यो । उसको जुत्तो १० नम्वरको हुन्थ्यो । कालो सुट । एउटा ह्याट । केही खानेकुरा । खाजा । र फोन गर्ने सर–सामान ।
मेरो भनाइ के छ भने तिम्रो नयाँ उत्पादन के हो ? वास्तवमा यो केही नि होइन । विना अर्थको काम । दुवै जनाको अनुहार पहेँलपुर भएछ ।
कवि र उसको साथि फेरी वारमा गएछन् ।
सिगार र फोनोग्राफ का संगितमा कोट सहित कवि ।
मानिसहरुले खिज्याइरहेका थिए ।
छेउमा एउटा बारटेष्डर आएर सोमरस टक्र्याएछ । रोड आइल्याण्डको शहरी वातावरणमा उनीहरु १० मिनेट विताएछन् ।
उनीहरुको भेट मिस्टर एडसन सँग भेट भयो । उसको आँखा निलो थियो । उ हल्ला बढि ग¥थ्यो । मान्छे उडाउने वात उ ग¥थ्यो । उनीहरुको प्रसंग सम्पादकले लेख्नुभएको लेखको अंशमा ध्यान गएछ । मिस्टर एडसनको घर पनि ग्रामिण वस्तीमा रहेको कारणले मस्त पिउँदै गफगाफ चलेछ ।
उनीहरुले वेटरले राखिदिएको वदाम पनि लिँदै थिए ।
सवैले आकासमा आएको पहेँलो धस्रो तर्फ औंलाले इंगित गरे । र कवि वा पत्रकारलाई भने । म त कुखुराको मासुको भोगी छु । तिमीहरु प्नि जाउ है ।
यसले मनको विकारलाई हराउँछ ।
मानिसको अर्को दिन स्वरुप सिँगार्छ ।
वरु म आजको पार्टीको १००० डलर तिरुला । म पनि गाउँ कै हुँ ।
कवि मनमनै रमायो ।
नाचगाना भएछ । भ्याली कालो भएछ मेकानिकको दिन जस्तो ।
तर चोरेर ल्याएका जुत्ता चप्पल वेच्न लामलर्को लागेछ ।
कवि रात आफ्नो साथिसँग आउँदा कोट काँध माथि भिरेछ ।
चारै तिर मानिस हिँड्दै थिए ।
अनि साथिले सुझाव दिएछ अव देखि तिमी कविता नलेख है !
